Bir buz tabakasının ortasında açılmış küçük bir delik düşünün.

Elinizde bir olta var.

Balık tutuyorsunuz.

Ve kimse gelip size şunu demiyor:

“10 balık tuttun. 3’ünü şimdi ver. 2’sini de sonra alacağım.”

Bu sahne bir hayal değil.

Bu, Alaska’nın bir gerçeği.

Orada devlet, yeraltı kaynaklarından elde ettiği gelirin bir kısmını vatandaşına geri dağıtır.

Çünkü mantık şudur:

Kaynak halkındır.

Devlet yönetir, ama sahip değildir.

Peki Biz Neden Hâlâ 100 TL’yi Hesaplıyoruz?

Çünkü biz de o balığı burada tutmak istiyoruz.

100 TL’nin neden 61 TL’ye düştüğünü sormamızın nedeni, vergiyi inkâr etmek değil; vergide adalet aramaktır.

Bizim kahramanımız kaçmak istemiyor.

Alaska’ya gitmek bir kaçış değil, bir referans noktasıdır.

Gerçek Mesele

Mesele şu:

Vergi var mı? Evet.

Kaynak var mı? Evet.

Peki dağılım şeffaf mı?

Yük adil mi?

Sistem güven veriyor mu?

100 TL’lik hesap aslında bu soruların muhasebesidir.

Alaska Bir Hayal Değil, Bir Ölçü

Alaska’daki balık, petrol gelirinden dağıtılan pay, vatandaşın sisteme güveni…

Bunlar birer romantik hikâye değil; ekonomik tasarım tercihleridir.

Ve bizim dar gelirli kahramanımız diyor ki:

“Ben o sistemi burada kurmak için kalıyorum.”

Son Söz

Bir gün o buzu delip balık tutulur belki. Ama o yolculuk bir kaçış olmaz.

Gerçek başarı şudur: Dünyayı görmek, iyiyi öğrenmek ve onu kendi toprağında inşa etmek.

İşte o zaman cebimizdeki 100 TL sadece bir para değil, adil bir düzenin göstergesi olur.

Serinin ilk bölümünde 100 TL’nin ücretli çalışan için nasıl %39’a varan efektif vergi yüküne dönüştüğünü görmüştük.
İkinci bölümde ise şirket sahibinin avantajlarını analiz ettik.
Üçüncü bölümde birikim ve araç alım sistemini cevapladık.

bu bölümde ise bir hayalden bahsettik, evet Alaska'da bir gün o buzda bir delik açıp balık tutmak istiyorum. Ama en büyük hayalim en düşük emekli aylığının, okullarda dağıtılacak ücretsiz yemeğin, asgari ücretin .......... konuşulmadığı GÜÇLÜ BİR TÜRKİYE